Τα ντοκιμαντέρ του "Εξάντα" στην κρατική τηλεόραση είναι ίσως από τις πιο αξιόλογες παραγωγές. Τόσο στα θέματα που αγγίζει, όσο και στην παραγωγή ο Εξάντας βρίσκεται ένα βήμα μπροστά. Βεβαίως δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από κάποια ντοκιμαντέρ, έντεχνα γίνεται προσπάθεια να χειραγωγηθεί ο θεατής. Γενικά στην ελληνική τηλεόραση θα ήταν σίγουρα απίθανο να συνέβαινε το αντίθετο... Το χθεσινό ντοκιμαντέρ "Άρωμα μιας άλλης εποχής" είχε θέμα την Ιταλική "ξενοφοβία" και όχι φυσικά σε τυχαία χρονική συγκυρία. Μέσα από μία επιφανειακή "αντικειμενικότητα" το φαινόμενο του εποικισμού, της εγκληματικότητας και γενικότερα της λαθρομετανάστευσης στην γειτονική χώρα παρουσιάστηκε ως φαινόμενο Ιταλικού ρατσισμού. Η γενική αίσθηση ήταν ότι το ντοκιμαντέρ ήθελε να καταδείξει στους Έλληνες το πως οι Ιταλοί έγιναν κακοί ρατσιστές στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν (όπως εμείς) την κοινωνία τους και πως ο φασισμός βρήκε γόνιμο έδαφος σε αυτή την κοινωνική κατάσταση. Με τη μέθοδο της μισής αλήθειας ήταν σαν ένα μάθημα προς τους Έλληνες που τολμούν σήμερα να αντιδρούν... Εκκωφαντικό παράδειγμα υποκειμενικότητας ήταν ας πούμε η απόκρυψη των σχέσεων της Μαφίας με τα οργανωμένα κυκλώματα των αλλοδαπών και η θυματοποίησή τους ακόμη και εδώ.
Ανάμεσα στα άλλα "φαινόμενα" στην Ιταλία παρουσιάστηκε και το "Caza Pound", το πρωτοποριακό και ριζοσπαστικό κοινωνικό κίνημα νεολαίας και το ραδιόφωνό μας το "RBN". Το "Caza Pound" χαρακτηρίστηκε νεοφασιστικό και ότι κακώς "λειτουργεί ανενόχλητο"... Και εδώ βέβαια το ρεπορτάζ έμεινε στη μισή αλήθεια, όπως στο γεγονός ότι τα μέλη του ποτέ δεν έχουν επιτεθεί (όπως άφησε να αιωρείται για τα γεγονότα της piazza Navona) αλλά δέχονται επιθέσεις τρομοκρατίας από ένα συμπλεγματικό οργανωμένο παρακράτος που βλέπει να έχει απορριφθεί από την Ιταλική κοινωνία.
από antistasi.info
Αναρτήσεις
