Αλληλεγγύη στον Δημήτρη Παπαγεωργίου

Στηρίζουμε και θα ενισχύσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις ενέργειες που διέπονται από ανιδιοτέλεια, ειλικρίνεια και σεβασμό στον Συναγωνιστή. Η συνειδητή επιλογή του να δρα κανείς αυτόνομα έχει μεγάλη σημασία τόσο σε θεωρητικό επίπεδο όσο και σε ό,τι αφορά στην πρακτική της εφαρμογή, καθώς συνδέεται με την άμεση και έμπρακτη αλληλεγγύη, την εναλλακτική δράση και μια αντίστοιχη δημιουργικότητα πέρα από τα καθιερωμένα όρια και στερεότυπα της πολιτικής ορθοδοξίας αλλά και την αυτοοργάνωση σε όσα επίπεδα μπορεί να καταστεί αυτό δυνατό. Πιστεύουμε στην οριζόντια ιεραρχία μέσα σε ένα σύνολο - ομάδα ανθρώπων, η οποία εξασφαλίζει μέσα από ένα ευέλικτο σχήμα την καλύτερη συνεννόηση και προάγει την κατανόηση - επικοινωνία και θεωρούμε ότι κατ' αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση ζητημάτων που προκύπτουν. Μια μικρή καταρτισμένη ομάδα Συναγωνιστών μπορεί να επιτύχει μέσω ενός τέτοιου συστήματος οργάνωσης ό,τι ίσως δεν μπορεί μια μεγαλύτερη στην οποία κυριαρχούν οι χαλαροί δεσμοί και η δύσκαμπτη ιεραρχία. Επιπλέον μέσα από τη συνεχιζόμενη τριβή των μελών της ενισχύονται οι συντροφικοί δεσμοί και η θέληση - κίνητρο για βελτίωση. Πάνω απ' όλα όμως ο κάθε Συναγωνιστής αντιμετωπίζεται ως μονάδα, ως υπαρκτή προσωπικότητα που μόνος του ακόμα, σαν παράδειγμα και πρότυπο μέσω της ίδιας της ζωής του, είναι ικανός να γίνει φορέας των Ιδεών που πρεσβεύει και ενσαρκωτής της Κοσμοθεωρίας του Εθνικού Σοσιαλισμού. Και ο Αγώνας συνεχίζεται...

Μέσα στους ξέφρενους ρυθμούς της Παγκοσμιοποίησης, η οποία θέλει τον καθένα από εμάς και όλους μας μαζί υποταγμένους σε ένα διεθνιστικό σύστημα αξιών, με ένα παγκόσμιο κέντρο λήψης αποφάσεων να χαράσει το μέλλον, είναι Χρέος μας να αντισταθούμε. Με όσα μέσα διαθέτουμε, με όση δύναμη μας έχει απομείνει, πρέπει να αντιδράσουμε. Αντίδραση που όμως δεν θα σημαίνει αρνητισμό, αλλά είναι ανάγκη πρώτα απ' όλα να βρει την πρακτική της εφαρμογή στη Δράση. Πώς όμως; Καπιταλιστικά πρότυπα και νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα από τη μία, συντήρηση και αδράνεια από την άλλη, έχουν μετατρέψει τον νεοέλληνα σε σύγχρονο ραγιά, πιόνι στη σκακιέρα της καθημερινότητας, έρμαιο της αγωνιώδους προσπάθειας για επιβίωση. Απέναντι στη διαφαινόμενη κατρακύλα, η ουσιαστική αντιμετώπιση των πραγμάτων πρέπει να έχει ως αφετηρία τον ίδιο τον Άνθρωπο, σε ένα είδος επανάστασης προσωπικής, σε ένα ξέσπασμα δημιουργικό, το οποίο θα ενσαρκώσει Όνειρα και Αξίες μέσα από το ίδιο το Παράδειγμα της Ζωής. Πρωτοβουλία - Συντονισμός - Αποτέλεσμα. Ριζοσπαστικοποίηση και αναμόρφωση, πρώτα του εαυτού μας και μετά - μέσω ενός πιο γενικευμένου ρεύματος - ενός μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Μονάχα έτσι θα αφυπνίσουμε συνειδήσεις. Μονάχα έτσι θα είναι πολύπλευρος ο Αγώνας μας. Μονάχα έτσι η Ελπίδα θα παραμένει ζωντανή και άσβεστη η Φλόγα στις Καρδιές μας. Ριζοσπάστες λοιπόν, αυτό πρέπει να γίνουμε, αιώνια Πιστοί και αιώνια Αληθινοί. Μια νέα εποχή για τον Εθνικισμό ανατέλλει, και οφείλουμε να είμαστε σε αυτήν παρόντες.