Εθνικισμός και Αυτονομία: μια μικρή απάντηση

"Δεν χρειαζόμαστε "αρχηγούς". Χρειαζόμαστε απλά μια ξεκάθαρη ιδεολογική και κοινωνική γραμμή , ανθρώπους που να γνωρίζουν τι αντιπροσωπεύουμε και τι ζητάμε από αυτούς. Δεν θέλουμε ρομπότ και ούτε χρειαζόμαστε καθάριες ελεύθερες βουλήσεις , που να πιστεύουν με κριτικό «αντιπολιτευτικό» πνεύμα στην Ιδέα , στον σκοπό μας."

"Η αυτονομία σήμερα αποτελεί το μόνον πολιτικό μέσον για να κρατήσουμε ζωντανή την πίστη μας, για να ασκήσουμε κοινωνικό λόγο. [...] Η αυτονομία αποτελεί αποκλειστικά το πρώτο μεταβατικό στάδιο. Σε ένα ανώτερο στάδιο όλες αυτές οι αυτόνομες εθνικιστικές ομάδες θα μπορέσουν να δημιουργήσουν μέσα από τους εκπαιδευτικούς χώρους, τα εργοστάσια, τις ομάδες κοινωνικής παρέμβασης, έναν πολιτικό πλέον φορέα, ο οποίος καθώς και τα μέλη του έχουν "ψηθεί" στον αγώνα , ο καθένας στην "ειδικότητα" του θα έχει πολιτικό πρόγραμμα.

Περιοδικό "Αντίδοτο", τεύχος 16 - Οκτώβριος 1988

"Η θέλησή μας για συμμετοχή σε μια ανατρεπτική διαδικασία – γιατί αυτό είναι – μας επιτρέπει να βιώνουμε τις δικές μας στιγμές ελευθερίας μέσα στις "αυτόνομες ζώνες". Έχοντας ξεκαθαρίσει ότι ζούμε σε συνθήκες καταπίεσης, πρόκειται για ένα εκρηκτικό γεγονός. Με δεδομένη μάλιστα μια κοινωνία που βράζει, έστω και αν δεν εκδηλώνεται δεν μπορούμε παρά να πούμε ότι είμαστε σπίρτο στην μπαρουταποθήκη του συστήματος. Άρα το πιο σημαντικό στην υπόθεσή μας, είναι το να φροντίσουμε να αποκτήσουμε την κρίσιμη μάζα "εκρηκτικών υλικών" που θα ανατινάξει τελικά τα θεμέλια του συστήματος. Η ελευθερία όμως, ποτέ δεν ήταν λόγος. Ήταν πράξη. Και εκεί ακριβώς πρέπει να μεταφερθεί η πεμπτουσία της ύπαρξής μας. Στην δράση. Στην πολύμορφη, ανατρεπτική και νεωτεριστική δράση."

"Όσοι συμμετέχουν στους εκάστοτε χώρους είναι απαραίτητο να διακατέχονται από την ειλικρίνεια και τη θέληση για αυτό που κάνουμε και όχι από προσωπικές ματαιδοξίες και εγωισμούς. Μέσα από τις ομάδες αυτές όλοι θα δημιουργούμε ελεύθερα και θα υποστηριζόμαστε, όλοι θα ενισχύουμε την εθνικοεπαναστατική έκφραση. Όλοι ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί. Αυτόνομα. Αν ο καθένας από εμάς στο περιβάλλον του προτάσσει τον εαυτό του μονάχα σαν παράδειγμα και βάζει το φυτίλι της Αντίστασης, αν στους δημιουργικούς μας χώρους προσφέρουμε πραγματικά έργο, τότε κάτι δυνατό πρόκειται να γίνει."

Ediktyo.gr, Νοέμβριος 2009

Έχει διατυπωθεί η καλοπροαίρετη απορία τελευταία, μέσω emails, διαδικτυακής κουβέντας αλλά και ανάλογων συζητήσεων στο φιλικό και συντροφικό μας περιβάλλον, για το αν η ιδεολογία που πρεσβεύουμε συνάδει με τις πρακτικές μας, ή καλύτερα για το αν η επιλογή του να δρα κανείς αυτόνομα με ό,τι αυτό συνεπάγεται, έχει να κάνει με το ότι έχει το δικαίωμα να αυτοαποκαλείται και Εθνικοσοσιαλιστής. Επειδή σαφώς και το ζήτημα της αυτονομίας μας αφορά, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε κάποια πράγματα προς κάθε ενδιαφερόμενο, ειδικά μάλιστα σε κάποιους που μέσα από συνεντεύξεις και άρθρα στοχοποιήσαν κόσμο ο οποίος επέλεξε να κινηθεί αυτόνομα και ευθέως έθεσαν ζητήματα για την αυτονομία ως στάση νου και δράσης.

Πρώτον, να υπογραμμίσουμε πως δεν έχουμε αυτοσκοπό να υπερασπιστούμε κανέναν με τον οποίο έχουμε διάσταση ιδεολογική, πολιτική, πρακτική και αισθητική, έχοντας μόνο και μόνο επιμέρους κοινά χαρακτηριστικά όπως για παράδειγμα αυτά της συνειδητής επιλογής της αυτονομίας.

Παρ' όλα αυτά, επειδή καθένας μπορεί να νομίζει πως κατέχει κάποιου είδους μονοπώλιο σε αξίες, ιδέες και όρους, να γράφει και να λέει ό,τι πραγματικά θέλει, στο ύφος που θέλει (ξέρετε η ελληνική γλώσσα είναι τόσο πλούσια που κάποιος μπορεί να παρουσιάζει μια μικρή ομάδα με μηδαμινή κοινωνική επιρροή σαν τους σωτήρες του σύμπαντος) θα θέλαμε να σταθούμε με τη σειρά μας σε κάποια από τα στοιχεία που μας χαρακτηρίζουν, χωρίς τη διάθεση να "κατηχήσουμε" (άλλωστε στον χώρο μας είναι πολλοί όσοι κατέχουν ένα σχετικό διδακτορικό μετά την πολύχρονη τριβή τους με το αντικείμενο, όλοι κριτές και λίγοι οι ταπεινοί). Επιλέξαμε να κινηθούμε χωρίς αρχηγούς συνειδητά και το αναφέρουμε ξεκάθαρα, όπως άλλωστε και το σκεπτικό μας, στο κάτω μέρος της σελίδας αυτής. Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι είμαστε αναρχικοί ή "ρεμπέτ ασκέρι", ούτε βαλτοί για να "υπάρξει δαιμονοποίηση του εθνικιστικού χώρου από τον αστικό τύπο". Η εποχή των "εθνοσωτήρων", των "ηγετών", των ψευτοπειθαρχιών του φαίνεσθαι, αλλά λιγότερο του είναι, έχει περάσει πια και αποτελεί κάτι το ξεπερασμένο. Αντιθέτως μάλιστα, πιστεύουμε στην οριζόντια ιεραρχία μέσα σε ένα σύνολο - ομάδα ανθρώπων, η οποία θεωρούμε ότι εξασφαλίζει μέσα από ένα ευέλικτο σχήμα την καλύτερη συνεννόηση και προάγει την κατανόηση - επικοινωνία και πιστεύουμε ότι κατ' αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση ζητημάτων που προκύπτουν. Μια μικρή καταρτισμένη ομάδα Συναγωνιστών μπορεί να επιτύχει μέσω ενός τέτοιου συστήματος οργάνωσης ό,τι ίσως δεν μπορεί μια μεγαλύτερη στην οποία κυριαρχούν οι χαλαροί δεσμοί και η δύσκαμπτη ιεραρχία. Επιπλέον μέσα από τη συνεχιζόμενη τριβή των μελών της ενισχύονται οι συντροφικοί δεσμοί και η θέληση - κίνητρο για βελτίωση. Πάνω απ' όλα όμως ο κάθε Συναγωνιστής αντιμετωπίζεται ως μονάδα και όχι ως αναλώσιμο είδος, ως υπαρκτή προσωπικότητα που μόνος του ακόμα, σαν παράδειγμα και πρότυπο μέσω της ίδιας της ζωής του, είναι ικανός να γίνει φορέας των Ιδεών που πρεσβεύει και ενσαρκωτής της Κοσμοθεωρίας του Εθνικού Σοσιαλισμού.

Έχουμε το δικαίωμα να επεξεργαζόμαστε, να σκεφτόμαστε, να αναθεωρούμε όπου χρειάζεται, να προτείνουμε και γενικώς να καινοτομούμε. Δεν αντιμετωπίζουμε την Ιδεολογία μας σαν κάτι το στατικό, ακίνητο, συνεχώς προσκολλημένο σε παλιότερες δεκαετίες, συμβολισμούς και ανάλογες σημειολογίες, αλλά ανανεώνουμε τη διάστασή της. Όρια δεν υπάρχουν για εμάς, όρια υπάρχουν για κλειστά μυαλά και μάτια, που σκέφτονται και βλέπουν μονάχα το να σώσουν τη δική τους παρτίδα.

"Εθνικιστές με κουκούλες; Γιατί δε βγάζετε στη φόρα τα πρόσωπά σας; Ντρέπεστε για τις ιδέες σας;" Όχι, και ίσα ίσα είμαστε περήφανοι. Η κουκούλα - όποτε κριθεί σκόπιμο να χρησιμοποιηθεί - εκτός της συμβολικής διάστασης και συνάφειάς της με την συνειδητή ανωνυμία, προσφέρει αυτοπροστασία, που είναι ιδιαίτερα σημαντική στην εποχή του απόλυτου ελέγχου των ηλεκτρονικών συστημάτων ασφαλείας αλλά και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Συμβολίζει επίσης την εχέμυθη δράση, επέκταση της οπτικής της ατομικής λύσης.

"Χρειαζόμαστε αντιγραφείς των αναρχικών;" Σίγουρα όχι. Υπάρχει άλλωστε μεγάλη διαφορά από τη μιζέρια και τον μηδενισμό που προβάλλουν τα καλοχαϊδεμένα παιδιά του συστήματος με τις πλάτες βουλευτών, δικηγόρων, καναλαρχών, καλλιτεχνών και λοιπών μεγαλοαστών. Υπάρχει χάος που μας χωρίζει με αυτούς, ξεκινώντας από τις Αξίες και τα Ιδανικά που μας συντροφεύουν και καταλήγοντας στον κόσμο που θέλουμε. Πώς θα μπορούσαμε άλλωστε να μιμηθούμε κάτι το οποίο τόσο στη χώρα μας όσο και στο εξωτερικό στερείται υποτυπώδους έστω ποιότητας και επιρροής αναλογικά με την υπερπροβολή του από τα ΜΜΕ;

"Τι επιδιώκουν τελικά οι Αυτόνομοι;" Δεν υπάρχει κάποιος απώτερος σκοπός, κάτι που να κρύβεται πίσω από εμάς. Ο στόχος μας είναι η πολύμορφη, εναλλακτική και ανατρεπτική δράση, ώστε αφ' ενός να δώσουμε άλλη διάσταση στον εγκλωβισμένο Εθνικισμό, αφ' ετέρου να αφυπνίσουμε από το δικό μας μετερίζι όσους περισσότερους νέους - και όχι μόνο - μπορούμε. Όσο για τις "εθνικοσοσιαλιστικές πρωτοπορίες," αυτά είναι παραμύθια για αφελείς.