Από την Εθνική Αντίσταση στην Εθνική Επίθεση

Εδώ και αρκετά χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος των δραστηριοτήτων του λεγόμενου «χώρου» εξαντλείται σε εκδηλώσεις «τιμής και μνήμης», αναφερόμενες πάντα σε κάποιο ιστορικό γεγονός ή ιστορικό πρόσωπο. Σκεφτήκατε ποτέ αν αυτή η κατάσταση είναι από μόνη της μια προσβολή προς τα συγκεκριμένα πρόσωπα ή γεγονότα; Γιατί ίσως τα τοποθετεί στο ράφι της ιστορίας. Αν τα περισσότερα από αυτά τα πρόσωπα ήταν μαζί μας σήμερα, θα μας μούτζωναν και θα μας έλεγαν να ασχοληθούμε με το τι συμβαίνει σήμερα. Να κάνουμε τους δικούς μας αγώνες, αντί να τιμούμε τους δικούς τους.

Εδώ και πολλά χρόνια το μοναδικό που κάνει ο λεγόμενος ... εθνικός χώρος είναι να «αντιδρά» σε ό,τι συμβαίνει στην χώρα μας. Εδώ και πολλά χρόνια, απλά γκρινιάζουμε όταν φέρνουν ...βιβλία ιστορίας, απλά παραπονιόμαστε όταν κάνουν ή δεν κάνουν κάτι. Διαμαρτυρόμαστε για το ένα, διαμαρτυρόμαστε για το άλλο. Κοινώς αντιστεκόμαστε ή προσπαθούμε τουλάχιστον να αντισταθούμε στην συνεχόμενη μεταμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας. Είμαστε σε μία διαρκή αμυντική τακτική. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι έχουμε αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων στον εχθρό. Σημαίνει ότι διαρκώς τρέχουμε πίσω από τις πρωτοβουλίες άλλων. Προσωπικά θεωρώ, ότι αυτή η τακτική όχι απλά δεν μας ταιριάζει αλλά και δημιουργεί ένα κλίμα γκρίνιας και εσωστρέφειας. Αλλά και προσελκύει άτομα που ήδη φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά στις τάξεις μας.

Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, χρειάζονται ριζοσπαστικές αλλαγές. Χρειάζεται μια πλήρης αναδιαμόρφωση του σκεπτικού μας αλλά και του πολιτικού μας λόγου. Ας μην λέμε πια τι δεν θέλουμε. Ας λέμε τι θέλουμε. Ας θέσουμε τις δικές μας διεκδικήσεις. Ας περάσουμε μέσα από τη δημιουργική άμυνα στην επίθεση. Όσο συντονισμένη μπορεί να είναι. Όσο αποτελεσματική και αν είναι. Αλλά ας επιτεθούμε επιτέλους.

Το κείμενο είναι μικρό. Και θέλει ανάλυση. Σιγά σιγά όμως. Και οι αναλύσεις, πρέπει να συνδυάζονται με δράση. Γιατί αλλιώς είναι πνευματικός αυνανισμός. Η πιο στεγνά τον ... παίζουμε ιδεολογικά.

"Αρτοκόμος"