Ενάντια στον σύγχρονο κόσμο...

Αναμφίβολα, ο αριθμός θα είναι μικρός εκείνων που θα πετύχουν να υπερνικήσουν όλα αυτά τα εμπόδια και να θριαμβεύσουν μέσα από την εχθρικότητα ενός περιβάλλοντος που αντιτάσσεται σε κάθε πνευματικότητα. Aλλά ας ειπωθεί αυτό για ακόμη μια φορά, δεν είναι οι αριθμοί που έχουν σημασία, άλλωστε βρισκόμαστε σε ένα βασίλειο που οι κανόνες του είναι τελείως διαφορετικοί από αυτούς που έχουν σημασία. Δεν υπάρχει επομένως κανένας λόγος για απελπισία, και, ακόμη και αν δεν υπήρχε καμία ελπίδα επίτευξης οποιουδήποτε ορατού αποτελέσματος πριν ο σύγχρονος κόσμος καταρρεύσει από κάποια μεγάλη καταστροφή, αυτό και πάλι δεν θα αποτελούσε σημαντικό λόγο για να μην εργαστούμε για έναν σκοπό με προοπτική αρκετά πέρα από το παρόν μας. Εκείνοι που ίσως αισθανθούν κουρασμένοι και μπουν στον πειρασμό και δώσουν χώρο στην απελπισία οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι οτιδήποτε που πετυχαίνουμε σε αυτή την τάξη δεν μπορεί για πάντα να χαθεί. Ότι η σύγχυση, η παράνοια και το σκοτάδι μπορούν να νικήσουν το φως μόνο σε μία λανθάνουσα κατάσταση και σε έναν καθαρά εφήμερο τρόπο. Ότι όλες οι μερικές και παροδικές δυσαρμονίες πρέπει πάση θυσία να συμβάλλουν προς τη μεγάλη ισορροπία του όλου, και ότι τίποτα τελικά δεν μπορεί να επικρατήσει ενάντια στη δύναμη της αλήθειας. O οδηγός τους πρέπει να είναι αυτό που πάντα οδήγησε αρκετές συλλογικότητες στην Δύση: Omnia Veritas Vincit.

Να μην υποχωρούμε λοιπόν, να μην τσακίζουμε. Να συνεχίζουμε ακόμα και αν δεν υπάρχουν πια οι λόγοι για να συνεχίσουμε. Να μένουμε πιστοί στις προδομένες ιδέες, πιστοί ακόμα και για λογαριασμό εκείνων που δεν έμειναν πιστοί. Να μένουμε πιστοί επίσης και σε όλους εκείνους που δεν υπάρχουν πια. Να υπερασπιζόμαστε εναντίον όλων, ακόμα και εναντίον του ίδιου μας του εαυτού, την ιδέα που έχουμε για τα πράγματα και την ιδέα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.