Κυκλοφορία cd για την οικονομική ενίσχυση των διωκόμενων Εθνικιστών

08 Φεβ 2010

Μια μουσική συλλογή πρόκειται να κυκλοφορήσει μέσα στην άνοιξη, με τη συμμετοχή αρκετών συγκροτημάτων του εξωτερικού, για την οικονομική ενίσχυση των διωκόμενων Εθνικιστών. Το εγχείρημα αυτό πραγματοποιείται ήδη χάρη στην πρωτοβουλία και την επιμονή φίλων και συναγωνιστών του εξωτερικού. Ήδη έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον οι Snake Eggs, Max Resist, Sleipnir, Moshpit, Faustrecht, Sturmtrupp 16, Norden de Donnes, Straightline, Kasus Belli, Axis Mundi και Blue Eyed Devils.

A compilation cd is being put together now for Greek POW`s. Participating bands already include Snake Eggs, Max Resist, Sleipnir, Moshpit, Faustrecht, Sturmtrupp 16, Norden de Donnes, Straightline, Kasus Belli, Axis Mundi and Blue Eyed Devils.

Read more...

No Platform

Είναι περίεργος, ορισμένες φορές, ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με τρομακτικές ομοιότητες και ουσιώδεις διαφορές. Σήμερα, αφού κλείσαμε την πρώτη δεκαετία της τρίτης μετά Χριστό χιλιετίας, ξαναζούμε μια περίοδο, που έχει αναρίθμητες φορές διαδραματιστεί. Σαν τη νιοστή επανάληψη ενός σαιξπηρικού δράματος. Με την «εκτελεστική εξουσία» στο ρόλο του διεφθαρμένου άρχοντα, τις διάφορες μη κυβερνητικές, αντιρατσιστικές και κάθε είδους αριστερόστροφες και διεθνιστικές οργανώσεις στο ρόλο του ζηλωτή ιεροεξεταστή, ενώ όσους ακόμα πιστεύουν σε έννοιες όπως το έθνος, η φυλή, η θρησκεία, στον άχαρο ρόλο των αιρετικών.

Έτσι ακριβώς μας αντιμετωπίζουν. Ως «αιρετικούς», στους οποίους δεν πρέπει να δίδεται ούτε ακόμη και αέρας για να αναπνέουν. Διάβαζα πρόσφατα, λίγο πριν οι τοίχοι των φυλακών Κορυδαλλού περιορίσουν την πρόσβασή μου στο διαδίκτυο, περί της πολιτικής «no platform» για την οποία πιέζει έντονα ολόκληρο το σύστημα, να υιοθετηθεί έναντι του βρετανικού κόμματος BNP. Τι σημαίνει «no platform»;

Είναι η ολοκληρωτική άρνηση του δικαιώματός του να υπάρχει δημόσια και αυτό περιλαμβάνει εμπάργκο, από τον τηλεοπτικό αέρα ως και τις κλειστές εκδηλώσεις του. Κανένα όριο δεν τίθεται ως προς τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου. Απαγορεύσεις, απειλές και βία. Μιλάμε δηλαδή για ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών.

Στην Ελλάδα, η κατάσταση δεν διαφέρει καθόλου. Κράτος και παρακράτος (της άκρας αριστεράς και του άβατου των Εξαρχείων) διαγωνίζονται στην καταπίεση των αιρετικών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα καμένα βιβλιοπωλεία, τις «δημοκρατικές» απαγορεύσεις στα πανεπιστήμια, τις δολοφονικές επιθέσεις σε μικρά παιδιά; Όλα στο ίδιο πνεύμα με τη δική μου προφυλάκιση. Είναι σαφές. Στο μυαλό τους, οποιοσδήποτε δεν αποδέχεται το μονόδρομο της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης και είναι διατεθειμένος να στηρίζει έμπρακτα τις ιδέες του, πρέπει να τεθεί στο περιθώριο, να καταστραφεί οικονομικά ή και να φυλακιστεί. Μας έχουν με την πλάτη στον τοίχο. Ο τοίχος όμως αυτός δεν είναι απαραίτητα το τέλος. Μπορεί κάλλιστα να είναι η αφετηρία. Να μας δώσει το μέρος που θέλουμε, για να στηρίξουμε τα πόδια μας.

Έχουμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα που δεν έχουν οι παγκόσμιοι εξουσιαστές. Μία ιστορία χιλιετηρίδων, από την οποία αντλούμε δύναμη. Και την – έστω ενδόμυχη – υποστήριξη του λαού μας που σθεναρά αντιτίθεται στην μετατροπή του σε «πληθυσμό». Οι δεσμοί – οι κοινωνικοί – τους οποίους προσπαθούν να σπάσουν, είναι δυνατοί. Υπ’ αυτήν την έννοια είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ ό,τι θα μπορέσουν ποτέ να είναι οι «υπουργοί», οι «πρωθυπουργοί» με τους «πραίτορές» τους, που μπορούν να φυλακίζουν και να καταδικάζουν.

Αυτή είναι η ώρα για να εντείνουμε τις φωνές μας και να υποστηρίξουμε κάθε προσπάθεια που έχει ως σκοπό την αντίσταση στην Νέα Τάξη που οραματίζονται. Ας γίνουμε το ιστορικό απρόοπτο στους σχεδιασμούς τους. Και κάτι τέτοιο, μαθαίνοντας για τα ανακλαστικά που επεδείχθησαν στην δική μου περίπτωση, μου φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό. Το ότι αρκετός κόσμος αντέδρασε στην μεθόδευση αυτή – με τον τρόπο που έγινε δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για κάτι άλλο παρά για μεθόδευση – είναι ελπιδοφόρο. Για να πω την αλήθεια δεν το περίμενα – σε αυτήν την ένταση – ούτε εγώ αλλά ούτε και η «πολυκατοικία» ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΣΥ.ΡΙΖ.Α., από τα υπόγεια της οποίας εκπορεύονται οι διάφορες «αντί» οργανώσεις. Και όσο ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα, τόσο δυσάρεστη ήταν γι’ αυτούς.

Σιγά-σιγά, συνηθίζω και πάλι το στυλό και μαθαίνω να γράφω στα γόνατά μου ή στην «κουκέτα» που κοιμάμαι. Έτσι και οι κάτοικοι της «αριστερής πολυκατοικίας» θα πρέπει να συνηθίσουν στο ότι δεν είναι μόνοι τους στην χώρα μας.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Read more...

Αλληλεγγύη στον Δημήτρη Παπαγεωργίου

07 Φεβ 2010



ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ Δ.ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Read more...

Αυτό το Σάββατο live στο Skinhouse Hellas...

05 Φεβ 2010

Read more...

Να «μην πάει τζάμπα» αυτό που περνάω

04 Φεβ 2010

Από την στιγμή που θα αντικρίσεις την ελευθερία, δεν αποστρέφεις εύκολα το βλέμμα σου από αυτήν. Το να το κάνεις σημαίνει να νεκρώσεις τα πλέον ζωντανά κομμάτια τού είναι σου. Διανύω την 12η μέρα κράτησης στα «φιλόξενα» κελιά του Κορυδαλλού. 12 ημέρες μιας «ψυχοσωματικής δοκιμασίας» όπως το έθεσε ένας στενός φίλος.



Δοκιμασίας, όμως, όχι για εμένα, αλλά για τους κοντινούς μου ανθρώπους. Η «πολιτική βούληση» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να επιδείξει «σιδηρά πυγμή», όσον αφορά τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού, βρήκε σε μένα μια ευκαιρία να «παραδειγματίσει». Δεν πιστεύω όμως ότι θα το επιτύχει.



Πιστεύω ότι θα έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Η «εξουσιαστική ελίτ» της χώρας αποδεικνύει ότι σε επανάληψη του αιώνιου κύκλου της παρακμής, έχει χάσει κάθε είδους επαφή με τον ελληνικό λαό. Μια κυβέρνηση, που σηκώνοντας το «σκιάχτρο» της οικονομίας – στην κακή κατάσταση της οποίας έχει συμβάλλει καίρια – προσπαθεί να προωθήσει την πλέον «παγκοσμιοποιητική» και ως εκ τούτου «αντεθνική» ατζέντα.



Και το κάνει άμεσα, προσπαθώντας να «στριμώξει» όσα περισσότερα μπορεί, σε όσο το δυνατόν μικρότερο χρονικό διάστημα. «Μεταναστευτικό», «Σκοπιανό», «Κυπριακό». Και δεν είναι μόνο αυτά. Ταυτόχρονα θέτει σε κίνηση τους κρατικούς αλλά και παρακρατικούς μηχανισμούς, που ανατροφοδοτούμενοι προσπαθούν να αποκαθηλώσουν τα σημεία κοινωνικής και εθνικής αναφοράς του ελληνικού λαού. Σηκώνεται ένα μέλος π.χ. μιας ακροαριστερής οργάνωσης και φωνάζει: «Έξω οι εικόνες από τα σχολεία».



Ο υπεύθυνος υπουργός υιοθετεί την πρόταση για το εγγύς μέλλον. Η ακροαριστερή ομάδα, διαδηλώνει σχετικά, ώστε να το μετατρέψει σε δήθεν λαϊκό αίτημα. Και ούτω καθ’ εξής. Την ίδια στιγμή, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, προσπαθούν να «ουδετεροποιήσουν» τον Ελληνικό λαό, «στολίζοντας» όποιον αντιδρά με συναισθηματικά φορτισμένους χαρακτηρισμούς ή γραφικοποιώντας τον.



Οι εξελίξεις πολλές, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ο «μετασχηματισμός» της κοινωνίας μας από έθνος–κράτος σε ένα κακέκτυπο φέουδο όπου οι «ελίτ» διατάσσουν τους υπηκόους – οι οποίοι δεν έχουν μεταξύ τους συνεκτικούς δεσμούς ώστε να αντισταθούν – είναι προ των πυλών. Και όποιος τολμά να υψώσει λόγο αντίθεσης, στο «μπουντρούμι».



Χαίρομαι πολύ, προσωπικά, για τα μηνύματα που λαμβάνω απ’ έξω, μιλώντας με τους δικούς μου ανθρώπους. Χαίρομαι γιατί καταλαβαίνω, ότι η μεγαλύτερή μου «αγωνία» το να «μην πάει τζάμπα» αυτό που περνάω, αποδεικνύεται αβάσιμη. Γιατί, μέρα με την ημέρα, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος σήμερα.



Γιατί όσο και αν «γαυγίζουν» τα σκυλιά της «αυλής», ο καθένας καταλαβαίνει ότι αυτή την στιγμή βρίσκομαι κρατούμενος, μετά από ένα ξεκάθαρο πολιτικό παιχνίδι με τους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην ΓΑΔΑ σε ρόλο εισαγγελέα, και τον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. σε ρόλο δικαστή. Δεν είναι κάτι που με «πληγώνει» ή το θεωρώ «άδικο». Αν είχε τύχει να γεννηθώ πριν 20 χρόνια στο σιδηρούν παραπέτασμα, δεν θα ήμουν απλά κρατούμενος, αλλά σε κάποιο γκούλαγκ ή τρελοκομείο. Είμαι απλά κρατούμενος γιατί κάποιοι «παππούδες» μου πότισαν με αίμα το δένδρο της ελευθερίας. Ο καιρός όμως περνά.



Απ’ ό,τι φαίνεται μέχρι στιγμής πάντως «δεν πάει τζάμπα». Οφείλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους όσους θεώρησαν ότι η δική μου υπόθεση είναι και δική τους. Και να τους διαβεβαιώσω, ότι έτσι είναι.



Αυτή την στιγμή, ο αγώνας δεν είναι πια πολιτικός. Είναι ένας αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ύπαρξής μας. Εάν οι κομισάριοι της κυβέρνησης, τα αργυρώνητα τσιράκια τους και τα «εξημερωμένα» ΜΜΕ, πιστεύουν ότι μπορούν να τον σταματήσουν, κλείνοντάς μας σε φυλακές, φιμώνοντάς μας και ελπίζοντας να καταρρακώσουν το ηθικό μας, πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι άδικα προσπαθούν.



Γιατί είμαστε απόγονοι, της μικρής αυτής δράκας ανθρώπων που τόσες χιλιάδες έτη ζουν σε αυτήν εδώ την μικρή γωνιά του χάρτη και όσο τους χτυπούν, τόσο πεισμώνουν. Και κάθε ένας από εμάς, θα ήταν πρόθυμος να τα δώσει όλα για να έχει μια πλάκα από πάνω του που θα λέει: «Ξένε, πες στους πατριώτες μου, ότι εδώ κείτομαι, πιστός στις δικές τους προσταγές».




Του Δημήτρη Παπαγεωργίου
από τις φυλακές Κορυδαλλού

Read more...

Γιατί Αυτόνομοι;

Στηρίζουμε και θα ενισχύσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις ενέργειες που διέπονται από ανιδιοτέλεια, ειλικρίνεια και σεβασμό στον Συναγωνιστή. Η συνειδητή επιλογή του να δρα κανείς αυτόνομα έχει μεγάλη σημασία τόσο σε θεωρητικό επίπεδο όσο και σε ό,τι αφορά στην πρακτική της εφαρμογή, καθώς συνδέεται με την άμεση και έμπρακτη αλληλεγγύη, την εναλλακτική δράση και μια αντίστοιχη δημιουργικότητα πέρα από τα καθιερωμένα όρια και στερεότυπα της πολιτικής ορθοδοξίας αλλά και την αυτοοργάνωση σε όσα επίπεδα μπορεί να καταστεί αυτό δυνατό. Πιστεύουμε στην οριζόντια ιεραρχία μέσα σε ένα σύνολο - ομάδα ανθρώπων, η οποία εξασφαλίζει μέσα από ένα ευέλικτο σχήμα την καλύτερη συνεννόηση και προάγει την κατανόηση - επικοινωνία και θεωρούμε ότι κατ' αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση ζητημάτων που προκύπτουν. Μια μικρή καταρτισμένη ομάδα Συναγωνιστών μπορεί να επιτύχει μέσω ενός τέτοιου συστήματος οργάνωσης ό,τι ίσως δεν μπορεί μια μεγαλύτερη στην οποία κυριαρχούν οι χαλαροί δεσμοί και η δύσκαμπτη ιεραρχία. Επιπλέον μέσα από τη συνεχιζόμενη τριβή των μελών της ενισχύονται οι συντροφικοί δεσμοί και η θέληση - κίνητρο για βελτίωση. Πάνω απ' όλα όμως ο κάθε Συναγωνιστής αντιμετωπίζεται ως μονάδα, ως υπαρκτή προσωπικότητα που μόνος του ακόμα, σαν παράδειγμα και πρότυπο μέσω της ίδιας της ζωής του, είναι ικανός να γίνει φορέας των Ιδεών που πρεσβεύει και ενσαρκωτής της Κοσμοθεωρίας του Εθνικού Σοσιαλισμού. Και ο Αγώνας συνεχίζεται...

Η Πρότασή μας

Μέσα στους ξέφρενους ρυθμούς της Παγκοσμιοποίησης, η οποία θέλει τον καθένα από εμάς και όλους μας μαζί υποταγμένους σε ένα διεθνιστικό σύστημα αξιών, με ένα παγκόσμιο κέντρο λήψης αποφάσεων να χαράσει το μέλλον, είναι Χρέος μας να αντισταθούμε. Με όσα μέσα διαθέτουμε, με όση δύναμη μας έχει απομείνει, πρέπει να αντιδράσουμε. Αντίδραση που όμως δεν θα σημαίνει αρνητισμό, αλλά είναι ανάγκη πρώτα απ' όλα να βρει την πρακτική της εφαρμογή στη Δράση. Πώς όμως; Καπιταλιστικά πρότυπα και νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα από τη μία, συντήρηση και αδράνεια από την άλλη, έχουν μετατρέψει τον νεοέλληνα σε σύγχρονο ραγιά, πιόνι στην σκακιέρα της καθημερινότητας, έρμαιο της ίδιας του της αγωνιώδους προσπάθειας για επιβίωση. Απέναντι στη διαφαινόμενη κατρακύλα, η ουσιαστική αντιμετώπιση των πραγμάτων πρέπει να έχει ως αφετηρία τον ίδιο τον Άνθρωπο, σε ένα είδος επανάστασης προσωπικής, σε ένα ξέσπασμα δημιουργικό, το οποίο θα ενσαρκώσει Όνειρα και Αξίες μέσα από το ίδιο το Παράδειγμα της Ζωής. Πρωτοβουλία - Συντονισμός - Αποτέλεσμα. Ριζοσπαστικοποίηση και αναμόρφωση, πρώτα του εαυτού μας και μετά - μέσω ενός πιο γενικευμένου ρεύματος - ενός μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Μονάχα έτσι θα αφυπνίσουμε συνειδήσεις. Μονάχα έτσι θα είναι πολύπλευρος ο Αγώνας μας. Μονάχα έτσι η Ελπίδα θα παραμένει ζωντανή και άσβεστη η Φλόγα στις Καρδιές μας. Ριζοσπάστες λοιπόν, αυτό πρέπει να γίνουμε, αιώνια Πιστοί και αιώνια Αληθινοί.


Σύνθημα

Δράσε δημιουργικά. Δράσε θετικά. Να είναι Δράση συνειδητή, όχι ενάντια στο παλαιό, αλλά υπέρ του Αιώνια Νέου. Σκοπός σου να είναι η σύλληψη των αρχετύπων του Ωραίου, του Καλού και του Αγαθού και η εξωτερίκευσή τους στο χωροχρόνο. Πίσω από μια απογοήτευση να βλέπεις την Ελπίδα. Είναι το συναίσθημα που σε κάνει να αγκαλιάζεις τη Νίκη, να αποκτάς Αυτοπεποίθηση. Όταν παύει να υπάρχει Ελπίδα, τότε δεν υπάρχει ούτε Ζωή.